Sprawność mówienia kształtuje się od pierwszych chwil życia dziecka i ma to miejsce w domu rodzinnym. Osoby najbliższe dziecku mają największy wpływ na jego umiejętności komunikacyjne. Środowisko rodzinne powinno więc stymulować rozwój mowy malucha, która jest przecież integralną częścią jego osobowości.

Jak stymulować rozwój dziecka w wieku przedszkolnym?

1. Należy zapewnić dziecku specjalistyczną opiekę jak najwcześniej - łatwiej jest skorygować nieprawidłowy nawyk, który "trwa" dwa lata, a nie sześć. Za rozpoczęciem terapii już w wieku przedszkolnym przemawia fakt, że dzieci w tym wieku nie uświadamiają sobie błędów w artykulacji. Poczucie inności najczęściej wywołuje lęki, napięcia, zahamowania, co wymaga od terapeutów włączenia do zajęć psychoterapii (relaksacja, ośmielanie, odciążanie psychiczne, budzenie wiary we własne możliwości, ożywianie emocjonalne).

2. W terapii powinno się wykorzystywać w większym stopniu skłonności dziecka do naśladowania niż jego intelekt.

3. Trzeba prowadzić zajęcia w taki sposób, by dzieci nie traciły chęci i radości mówienia, a wręcz były zmotywowane do tego rodzaju aktywności.

4. Ćwiczenia powinny zawierać dużo zabaw słuchowych, usprawniających zdolność różnicowania dźwięków, konieczną do prawidłowego mówienia.

5. Zamiast ciągłego poprawiania i upominania dziecka, czego robić nie wolno, szczególnie gdy dziecko nie potrafi wyartykułować danego dźwięku - należy powtarzać mu przygotowane wcześniej wyrazy lub rymowanki i wierszyki, w których szczególnie często występuje źle artykułowana głoska.

6. Warunkiem sukcesu jest aktywny i radosny udział dziecka w zabawach i przyjazny stosunek dorosłego do przedszkolaka, przejawiający się w pełnej akceptacji i nagradzaniu.

7. Gdy zauważymy, że dziecko podczas ćwiczeń jest zmęczone, należy je natychmiast przerwać. Lepiej jest ćwiczyć częściej i krócej (kilka razy w tygodniu), niż dłużej a rzadziej.

8. Ważne jest, by podawać dziecku duże ilości twardych surówek, owoców, warzyw, pieczywa ze skórką. W czasie posiłku nie powinno rozmiękczać pokarmu płynem, tylko rozdrabniać językiem i zębami. Popijać dopiero po przełknięciu kęsa.

9. Dobrze jest także, jeżeli tylko możliwe, usprawniać dziecko ruchowo.